Soofy

beter laat dan nooit

2009-07-20T10:08:00.014+02:00

Met kromme tenen zit ik hier: spanning! Zou deze publicatie beter gaan dan die van gisteren? Want die is plotseling verdwenen. Maar ik ben wel wat gewend met deze bloggerkrocht. Misschien komt de tekst op een verkeerde plaats te staan... mischien haal ik per ongeluk wel een andere "grap" uit: ik laat het staan ;-)

Dit is de linkerkant van mijn achtertuintje. Het is zo groen daarachter vanwege de vele eikenbomen. Daar is het heerlijk toeven in die broeierige hitte. Er komt 's een paard langs, vele honden op weg naar het park 400 m verderop, en gehandicapten, alleen of in groepjes, mogelijk ook op weg naar de stad. En de wijkagent drinkt wel eens een kop koffie mee.
Maar voor hetzelfde geld zit ik op mijn besloten terras en bezie de buitenwereld.

De jonge eksters hebben dit pindahuisje dit jaar voor het eerst ontdekt en kraken ze lekker kapot, waarvan alle kleine vogeltjes profiteren. Het is tevens klimpaal van Poekie, haar nagels scherpt ze op een andere, die luxe meid :-P

Dit is mijn familie eend. Moeder houdt achter-links de wacht en soms blaast de wind een kuiken naar de kleinere waterbakjes, nu helemaal overwoekerd.
De levende kikker is helaas maar 1x gesignaleerd. Dit is alweer de rechterkant van mijn bonte domein.

Het vogelhuis wordt soms als stalling voor de jonge musjes e.d. gebruikt: kunnen ze gelijk leren zaad te pikken. Slim!!!
Deze week zag ik weer bloei in de blauwe regen. En wat hangen die baskets er prachtig bij.

Een klein overzichtje van de rechter kant

Zie je dat kleine zwarte poezenkopje tussen het groen van de klimplant uitsteken? Daar is ze niet vaak. Ze ligt liever in de zachte lentezon op de uitkijk of droomt op

haar voorgevormde stoel, die ze te danken heeft aan de 2 grote zwarte jongens die er niet meer zijn. 's Winters profiteert ze zo 100% van de warmte van de radiator.
Helemaal rechts staat de mot-vangende schemerlamp...

Heb ik niet een leuk tuintje?

Een stukje van de zooi

2009-06-26T09:35:00.012+02:00

Ik heb teveel woorden om uit te spreken hoe ik me voel door zoveel aandacht van jullie, je hartelijkheid, steun, meevoelen en ga zo maar door. Met :-) :-) :-) zeg ik het en heel veel dank je wels.

Ik ben nog steeds (en alweer) halverwege de afkick. Er is hier zoveel gebeurd dat ik haast niet weet waar te beginnen met vertellen.
Het afkick-schema van de huisarts was een regelrechte verschrikking. Maar ik heb het gepresteerd tot de helft. Van 80 mg naar 40!!! Ik durfde niet verder te gaan en na enig smeekwerk kreeg ik er een pijnstillerbij: Lyrica. Dat hielp. Bij toeval en tot mijn grote verontwaardiging hoorde ik later van een broeder dat er ook 5mg morf bestond... Ik had dus ook heel zachtjes kunnen afkicken, zonder dat schema van-de-botte-bijl-erin! Afijn, ik minderde de morf tot aan 30 mg en toen hield ik het niet meer. Ik was al een maand bezig en belde 28 mei voor hulp bij Taxus, buro voor verslavingszorg. Daar kon ik een week later terecht voor een gesprek. Zij hadden nog nooit gehoord van crisis-opvang blijkbaar, want ondanks mijn levenskwaliteit van die toen lange, lange uren, schommelend zeg maar tussen 1 en 3, heb ik nog steeds geen vervolgafspraak.
Noodgedwongen verhoogde ik mijn portie tot een redelijk aangename 40 mg. en wacht op Taxus.

In de tussentijd ben ik natuurlijk wel doodmoe, en lurken zit er ook nog niet echt in maar dit blog moest en zou ik schrijven.

Begin juni ontdekte ik en weet ik voor 99,9% zeker, dat mijn PGB-zaakwaarnemer me heeft opgelicht. De alom bekende graaicultuur in de gezondheidszorg treft ook mij dus. En daar ben ik druk mee. Daarover later meer...
Ook ben ik gestart met MMS, wat een rigoureuze, lichaams- en milieuvriendelijke schoonmaakkuur betekent. Het bestaat uit keukenzout met zuurstofgas, waar citroenzuur aan toegevoegd wordt. Maar ook daarover later meer.

Ik heb prachtfoto's van de tuin maar je kent me: door al mijn gepruts ;-P ze hier te kunnen publiceren heb ik rare dingen tot stand gebracht op mijn PC-tje behalve dat wat ik wilde: publicatie :-D. Vanavond wordt de laptop opgehaald door mijn "mannetje" en "gerepareerd" :-(
Wie weet wat er allemaal nog gebeurt..... met mij weet je het maar nooit ;-))

wel en wee 2

2009-06-11T00:34:00.004+02:00

Lieve mensen,
wat kost het me moeite om iets te schrijven.
Deze week heb ik een goed intakegesprek gehad bij de hypnotherapeute.en volgende week gaat het "echte" werk beginnen.
De huisarts weigerde me aanvankelijk mijn rustgevende medicatie te verlengen, maar ik heb haar charmant op mijn zijde weten te krijgen, dus ik heb de pillen, voor als het echt nodig is.
Verder voel ik me voor de helft van de dag "klote" (sorry mannen!) maar ik weet dat het tijdelijk is en waarvoor ik het doe.
Ik heb de energie niet om te reageren op jullie reacties, hoe opbeurend en lief ze ook zijn. Reageer gerust niet: ik begrijp het!
Gelukkig ervaar ik momenten waarin ik denk: he Marieke, dat gaat toch echt beter... en ik ga voor meer.
Voor blogs lezen: het zit er ff niet in.
Vandaag had ik geluk.
Ik heb mijn kleinzoon van 10 huizen verderop een baantje bezorgd: het zonnescherm opdraaien,
Vandaag begon het te regenen voor hij kwam, dus het scherm bleef uitstaan. En daar zat ik, buiten, met gezellig tikkende droppels tegen het canvas, Poes Poeky naast me op een andere bekussende stoel, lekker knorrend te "slapen". Zij hoorde alle vogeltjes wel, maar ik zag ze. De temperatuur was aangenaam en het was knus schemerig onder mijn scherm. Dat was echt genieten!!!
Verder ben ik nog steeds bezig te fotograferen, maar ze op het blog te zetten is weer iets anders. Laat staan dat ik ze terug kan vinden op de laptop. Maar al doende... Het zal me binnenkort wel lukken.
idd, ik ben een terrier.
Jullie horen nog...

ik ben er weer ff

2009-06-04T00:20:00.004+02:00

Er gebeurt hier veel, hoewel ik niks uit mijn vingers krijg.
Deze gekke steenbok heeft alle innames eens geteld, aangezien ik nu alles op alles zet voor mijn mogelijke genezing: plusminus 100 innames van pillen, dranken, pufjes, snuifjes, shakes, onder-de-tong-oplossers en -niet onbelangrijk: zetpillen. Per dag. Alle allopatische troep heb ik aan de kant gezet of bouw ik af. Artsen hebben zich 5 jaar op mij kunnen botvieren, waarin ik van 100% valide binnen 3 jaar in 100% invalide veranderde en nou is het genoeg geweest! Ze hebben ruimschoots de kans gehad dacht ik zo. Als ik maar niet al te laat ben...
Ik ben er maar druk mee.
Volgende week heb ik een afspraak met een hypnotherapeut: ik wil weten waar mijn afkeer van eten vandaan komt en ik wil onverwerkte conflicten opsporen.
Daarna volgt een consult bij een anti-verslavingsburo (Tactus) dat me begeleidt met de laatste 35mg morfine per dag. Ik zat op 80. Dat laatste stukje schijnt heel moeilijk te zijn, zeggen ze, maar wat ik in de eerste 10 dagen van de afkick heb meegemaakt vanwege het "goed doordachte en ervaringsrijke, maar vooral ""zachte"" "afkickadvies van mijn "beroemde" huisarts, ben ik niet meer zo gauw bang te krijgen.

Bij stukjes en beetjes lees ik het boek over Miracle Mineral Supplement (MMS) en ik word steeds enthousiaster.
Wat me aanvankelijk zo aantrok in de GNM zwakt wat af, omdat ik de antwoorden niet vind op de vele vragen die ik heb.

Verder staan er 3 foto's van mijn vijvertje op de fotocamera-kaart i.p.v. de 10 die ik maakte en zogauw ik iemand in zijn lurven kan grijpen om me te helpen deze hier te plaatsen (voor de broodnodige verandering :-)) ), worden ze geplaatst. Ik hoop nog op een zonnetje op een goede tijd voor mij, opdat ik meer van de tuin kan laten zien. Maar misschien kunnen jullie me ook wel verder helpen???

Ondertussen lurk ik niet, maar haal steeds van iemand veel leesmateriaal in. En loop steeds verder uit. Het zij me vergeven...
Vroeger of later zie je me wel reageren ;-P

"waar blijft gij" was de vraag

2009-05-25T22:42:00.007+02:00

Inderdaad, het is alweer een week geleden dat ik schreef... laat staan reageerde op jullie positieve en warme reacties.
Wat gebeurt er allemaal?
Soms studie over GNM, maar met name veel het downgeloade 1e boekdeel van MMS. Tussendoor genieten van mijn zich kleurende tuin (ik ga een camera laten kopen) en verder de dagelijkse rompslomp die eenieder heeft.
18 Mei kwam de huisarts op verzoek en hebben we de verdere medicatie besproken.
20 mei was er een voorspeelavond van de muziekschool voor mijn drummende kleinkind. Roert ie zich niet met zijn bekkie, dan doet ie 't wel met de trommelstokkies. Maaaarrrrrr, ik was er, en voor het eerst sinds een jaar of vijf, zes of zo 's avonds buiten de deur geweest. Ik moest het achteraf wel bezuren, dus kon je me niet vinden achter de laptop.
22 mei was mijn homeopaat hier en schreef Schusslerzouten voor. (korrels denk ik) om onder de tong te doen voor directe opname in het bloed. Want of het hun bestemming bereikt via mijn kapotte darmen is maar de vraag. Deze 'zouten' zijn bestanddelen voor de botten (osteoporose) en de longen. Verder weet ik hier niks van af. Ik onderga vol vertrouwen.
Verder schrijft hij me homeopathische middelen voor ( die worden tegenwoordig 'gesnoven' na het schudden) en ik moet ff aan Plato denken die daar een vraag over had en een uitgebreid antwoord kreeg..., dus ook hier gaat het direct de bloedbaan in.
Ook heb ik pro-biotica nodig, wat ik zal nemen maar waar ik ook niets van afweet. Dat gaat wel via maag en darmstelsel.
Vandaag, maandag, heb ik contact gelegd met een gezondheidszorgpsycholoog die me gaat helpen met het laatste en moeilijkste deel van het afkicken van de morf. En wederom weet ik niet hoe zoiets verloopt. Eerst maar eens een intake-gesprek, dan zal ik wel wijzer worden. Die afspraak maak ik morgen.

Die MMS-"therapie" gaat me steeds meer aanstaan. In feite, ik val ervoor en ga het bijna zeker weten doen! Mijn homeopaat vindt mij te zwak hiervoor, maar als ik lees hoe terminale AIDS patienten na korte tijd weer functioneren.... en zo zwak ben ik niet, en ik heb ook geen AIDS, hoewel 't ernstig is :-)) maar je weet, ik ben eigenzinnig. Je mag het gerust anders noemen hoor! ;-/
Het lijken werkelijk miracles, maar dat zijn ze niet, het wordt tot in den treuren scheikundig uitgelegd en het praktisch dagelijkse verloop van zijn vele ups en downs gedurende jaaaren (ups voor het geneesmiddel, pardon, supplement, en downs door de interactie met mensen, oplichters en de farmaceutische industrie) wordt door mij allemaal geduldig gelezen (met de dictionary erbij).
Maar eerst moet ik het boek uitlezen.
En ik moet mezelf vooral ernstig waarschuwen niet alles tegelijkertijd te doen, want anders weet ik niet wat WAT doet. Het zal tijd kosten. En dat heb ik wel.

Maar mensen, wat voel ik me positief, en blij en heb nog vertrouwen ook.
Mijn beide zussen, van hoog niveau binnen Herba-Life hebben ook nog eens een voedingsadvies uitgedokterd. Ik voel me rijk.

Wordt vervolgd. ;-D

jubel-ileum en ander feest!

2009-05-19T10:15:00.013+02:00

Morgen is het precies een half jaar geleden dat mijn eerste blog ontstond. Iets eerder al had ik een schrijfsel geprutseld, maar dat was mijn tekst van verrassing op het reactieveld, en telt dus niet mee.
Dat waren roerige tijden; de ambtenarij, Martha, had het heel druk met mij - maar ze heeft ervan genoten ;-)))

Roerige tijden waren het nu ook weer. Zo roerig, dat schrijven of lezen niet meer ging. Ik was al 2 dagen bezig om de derde , voorlaatste dosis morf te laten staan. En dat ging niet. Ik vroeg de huisarts te komen en gezamenlijk hebben we een hapklare brok voor mij gecreeerd: 4xdgs een halve portie morf met daarbij een anti-pijn zetpil en een goed werkende kalmeringspil. Daarnaast ook nog funny capsules tegen uitstralingspijn. Nu kan ik oa weer gewoon lopen. Ik ben dus weer terug op de helft van de afkick :-P Hehe... rust in de tent. Deze "vakantieperiode" mag net zo lang duren als ik maar wil.
En ik ga er een paar dagen van genieten! YES!
Vandaag en morgen ga ik veel blogs lezen, en verder studeren op GNM. Voor geinteresseerden: http://www.gnm-nl.be. Hierbij hoort de volgende gebruiksaanwijzing: klik op de ontdekking van dr R.G. Hamer; klik op "downloads" in het hoofdmenu; klik op "presentatie van de GNM"; Klik op "download". Tip: sla de inleiding over en begin bij "lezing". Het leest niet gemakkelijk, maar haal de medische termen eruit en er blijft genoeg over om te begrijpen.
Donderdag wil ik hanging-baskets plantjes halen en vrijdag komt mijn homoeopaath hier, ws met MMS. Deze site leest gemakkelijk: www.miraclemineral.org Sorry dat het geen echte linken zijn, maar het lukt gewoon ff niet :-(
Zelfs wil ik morgenavond naar de muziekschool mijn kleinzoon horen drummen op "poison" van Alice Cooper. Ik ben zeker 5 jaar de deur niet uit geweest 's avonds .

Natuurlijk brandt hier nog steeds een kaarsje voor de 3 mensen rond Sylvia M. die zich moeten verantwoorden voor een rechter middels een taalveld dat die rechter niet verstaat.

En dan heb ik nog mijn tuin die elke dag opnieuw iets meer van zijn schoonheid laat zien. Ik ga een camera lenen en fotograferen en krijg dat ongetwijfeld met wat hulp (he, Martha?) hier gepubliceerd. ;-D

Het was me het blogje wel!! Mogen de komende dagen me wel bekomen :-)

hoor wie klopt daar

2009-05-14T00:49:00.006+02:00

Ik ben een beetje bang en dat moet ik kwijt...
Het is laat, de TV staat uit en ik hoor enge geluiden. Dacht eerst dat de buurvrouw aan het klussen was, maar dat is het niet.
Er heeft zich iets engs en groots en vliegends laten vangen in de lamp van mijn staande schemerlamp.
Het maakt veel kabaal.
Wat zou het zijn?
Ik ben erg bang voor beestjes.... en kan er van in paniek raken!
Ooit heb ik een weekend gebruik gemaakt van een caravan van een blinde man. Ergens dichtbij huis in het groene Twente. Het was mei, net als nu. Er was dus geen licht, lamp noch zaklamp. Waarom had ik me niet beter voorbereid? Je denkt er niet aan, een lamp is zo gewoon. Daar zat ik, met mijn 3 kinderen en een logeer-buurmeisje, Katie. Nergens licht! Ik zat buiten bij de deur onder de maan denk ik en ik zag het gras bewegen. Het hele veld bewoog en golfde. Ik dacht dat ik gek werd en rende na een ontstellend lange, twijfelende poos erdoorheen naar de dichtstbijzijnde caravan. Gos ik voelde me een held. Lopen over dat onnatuurlijk beweeglijke gras...

(er beweegt weer veel bij mijn lamp, dreigende, tikkende geluiden. Oei Oei, ik ben bang)

Daar aangekomen werd mij verteld dat de meikevers "geboren" werden en dat ze vrij kwamen uit het gras.
Later thuisgekomen sloeg ik er direkt de encyclopedie op na en zag.... engerds. Wat een griezels.

Het beest maakt weer lawaai in mijn lamp. Ik denk dat ik veilig vlucht naar bed. Morgen laat ik de hulp wel kijken wat mij zo heeft doen transpireren...
Ik ga bibberend weg! Maar moet wel dicht bij de engerd komen om de lamp uit te doen!

tja, dat heb je met amateurs zoals ik

2009-05-10T22:59:00.003+02:00

Het mens hier weet niet hoe ze de datum aan kan passen van een eergisteren geschreven blogconcept.
En vandaag, 10 mei gepubliceerd is...
Scroll als je wilt naar beneden, waar mijn blog staat, ook op 8 mei dus, onder " ... ines" ;-)))

... ines

2009-05-08T22:43:00.004+02:00

Lieve mensen,

zijn alle -ines slecht? Ik ben nicot en morf - verslaafd. Dat laatste is nieuws. En valt niet mee, tis errug: had ik niet verwacht.
Maar nu ben ik lekker (legaal) :-) onder invloed van - ine en ben in staat deze update te schrijven.
Steek een kaarsje voor me op van 9 tot 14 uur. Zou heel fijn zijn.

Er is een kritisch en pittig blog in de maak!

over fundamentalisme gesproken

2009-05-08T20:54:00.012+02:00

Maandag start de rechtszaak tegen enkele alternatieve behandelaars van Sylvia Millecam.

Aangespannen door vertegenwoordigers van
- een belangrijk onveilig oord - ziekenhuizen
- onderwerp van steeds meer programma's zoals "medische missers"
- destructieve behandelingen zoals chemo/antibiotica/hormoonkuren, met giga verlies van levenskwaliteit, met bedroevend lage of korte overlevingskans of met zeer ernstige gevolgen.
- een gezondheidszorg waarvan alom en intern toegegeven wordt, onderdrukkend, niet genezend te zijn
- ontstellend duur
- grote financiele (beurs)belangen bij de farmaceutische industrie
- moderne genetica met nog onbekende gevolgen, zeker op lange termijn

Als de reguliere arts hand in eigen boezem zou steken, bewust zou worden van waar hij mee bezig is, zou hij in geestelijke nood kunnen komen. Zijn kritisch denkvermogen moet welhaast uit zelfbehoud, geblokkeerd zijn. ("wat heb ik gedaan, waar heb ik in geloofd, hoe moet ik verder met mijn schuldgevoel, hoe krijg ik nu brood op de plank?" stel ik me zo voor.)

Negatief nieuws aangaande de gewone gezondheidszorg - ieder kent de voorbeelden - gaat gelijk op met berichten over werkzame, en vooral goedkope alternatieven. Sterker nog: na een medisch schandaal wordt vaak een "alternatief item" negatief opgeklopt en als rookgordijn gebruikt om de aandacht af te leiden van eigen falen. Rond bv Jomanda, Millicam, J.P. de Kok (Iatrosophia) NGM om er een paar te noemen.
Of door het agressief aanvallen of doodzwijgen van -tig en -tig nieuwe denkwijzen waarvan bewijzen van hun werking niet op tafel mogen komen, laat staan empatisch aangetoond of wetenschappelijk getoetst. In dien mogelijk.

Ik wist het toen ik als 21-jarige mijn diploma verpleegkundige-A haalde (...voor mij later geen polonaise aan mijn lijf, dacht ik toen) en nog later, bij gebrek aan kennis t.av. alternatieve gezondheidszorg voelde ik het diep door wat mijn kinderen ondergingen bij diverse artsen.
Veel en veel later pas ontdekte ik het alternatieve circuit.
Sommige therapieen hielpen niet, maar schaadden ook niet. Weer andere brachten oneindig veel. Uiteindelijk koos ikzelf voor klassieke homoeopathie.
Maar vele wegen leiden naar Rome.

Het is heel belangrijk positief te blijven en je niet te laten leiden door angst. (mijn longarts zei: "antibiotica slikken, want anders ga je dood"). Angst is je slechtste raadgever en slechtste begeleider.

Vanaf maandag steek ik elke dag een kaarsje op ter liefdevolle ondersteuning voor de fakkeldragers die vervolgd worden: dit keer de alternatieve behandelaars van Sylvia Millecam.

foutje... bedankt

2009-04-30T00:23:00.008+02:00

Een verpleegkundige hier heeft foutieve tijden doorgegeven voor de vervangend arts. om te bellen voor advies voor mijn nieuwe aanvraag pijnmedicatie. Eentje zonder morfine. Die ik dus niet kon bereiken voor aangepaste medicatie. Jammer, maar met alle gevolgen van dien.

2 dagen verloren dus. Maar door minder medicatie tot mij te nemen ben ik minder ziek naar mijn gevoel - ziekgevoelen en beduidend minder benauwd :-)) is positief dus. Gek he?

IK GA DOOR.

hoelang is lang

2009-04-27T22:30:00.013+02:00

Ik ben aan het afkicken van de morfine. Een goede zaak. Maar het neemt ff tijd.
't is niet makkelijk, maar wel te doen. Het omhelst een heleboel...
Al eerder verklaarde ik geen "zwever" te zijn. Ik ben iemand van het aquariustijdperk, met een restje "vissen" in mijn bloed. Geinteresseerden vinden genoeg van hun gading hierover. Zoek onder " Witte broederschap" als je wilt en doe er je voordeel mee. Er zijn nog andere sites waarover ik misschien nog bericht.
Tot spoedig! :-/

oma zijn... eenvoudig

2009-04-19T01:14:00.016+02:00

Uitgeteld , maar ook weer niet, zit ik hier, 's avonds laat en heb zin om te vertellen.

Twee kleinzoons, van elke dochter een, logeren hier vannacht. Kunnen de ouders weer eens leuke dingen samen doen.

Ik had mijn exgenoot gecharterd als goochelaar voor een interactieve show. Leuk! vond ook mijn buurjongetje van 8 dat stralend en ge-inspireerd huiswaarts toog, nadat er nog een stevig potje was gevoetbald. Ze vonden nog speelkaarten en voor bellenblazen voelden ze zich niet te groot...
De ijs- en patatzaak is ook vlakbij en voor ze het wisten was het bedtijd. Voor beiden lag een nieuwe knijpkat klaar op hun kussen in mijn oerwoudslaapkamer: altijd een succes! En hoorde ik ze nog wel een uurlang kwekken :-))
Vlak voor blogtime ging ik ff naar ze kijken.
Niels met zijn beentjes bloot (bijna mijn schoenmaat) en onschuldig slapend. De uitgetelde Jesse had zijn slaapmaatje Noeky liefdevol in de klamboe gedrapeerd alsof ie in een hangmat lag. Een paar uur eerder had hij die knuffel gerontgend met de knijpkat (hilarisch gelach vanwege zijn versleten staat) en de knijpkatten zelf waren brandend en wel, op strategische punten opgehangen. Appie S en Leon N zag ik nergens.

Morgenvroeg zullen ze ontbijten in mijn voormalige praktijkruimte en zullen ze me niet storen denken ze, omdat ik vannacht in de keuken slaap. Ze doen alles zelf en vermaken zich verder in de rest van het huis. Of buiten.
Tot ik ze roep dat het OK is. Verder heb ik hotdogs en sinas met een celabration in de aanbieding, waarmee ik het wel vol zal houden tot al mijn kinders komen, inclusief de jongste kleinkids en we heerlijk gaan chinezen.

En tussen dit al, sprong soms Poekie poes rond, schuw waar nodig, staart trillend opgestoken waar het kon, mij met opgewonden prutjes vertellend wat ze er van vond. En plotse aanloopjes makend op het gladde laminaat...

Is het niet heerlijk?

't is groen en het ...

2009-04-17T21:15:00.010+02:00

In mijn ingegraven grote cementbak in de tuin, waarin twee eendenkuikens met hun, continu, tot benauwens toe zijn kop onder water gedoken papa-eend verblijven, onder het toeziend oog van (stel ik me zo voor) mama-eend die op het droge waakt, allen van plastic, plonste plots, tot grote schrik van mijn hulp (goddank was ik het niet) een grote, groene, met zeer lange, slanke achterpoten, levende kikker .

In een vorig huis met een vorige vijver liet ik de buurtjongens eens een hap kikkerdril halen uit de sloot iets verderop. En het vele jonge grut dat daaruit kwam, was altijd goed voor schokkerige zenuwen als ik -onkruid plukkend- fysiek wel heeel erg dicht in de buurt kwam van die onverwachte springertjes. Kwaken hoorde ik ze nooit, daar kwam het gewoon niet van. Op een gegeven moment waren ze gewoon "op".
Blijkbaar.

Nu heb ik dus een spontane...
En daar kikker ik toch wel een beetje van op :-)

update

2009-04-14T21:23:00.002+02:00

De huisarts is geweest en bevestigt dat bijna zeker de medicatie de oorzaak is van de falende wervel.
Toch moet ik met inname van het 1/3e hormoontje doorgaan, ik zou binnen de kortste keren anders weer 40 kilo of minder gaan wegen. De wervel is te behandelen, maar pijnbestrijding voor de 3 oude breuken blijft, en neemt bovendien de ergste klachten van de nieuwe weg. Behandeling is dus niet aan de orde. Goed nieuws toch?

Ik ga nu eens kijken wat jullie te melden hebben ;-)

heb je 10 minuutjes?

2009-04-12T23:12:00.015+02:00

Wat zijn jullie bescheiden lezers... :-)

Ik zal heel kort mijn ziektegeschiedenis ff moeten beschrijven, en voor de rest wil ik graag binnenkort weer overgaan op normaal, de orde van de dag, zoals voorheen. Goed? Paar minuutjes :-)

Vanaf 1989 heb ik op relationeel, familiair en werkgebied zeer hevige emotionele klappen te verduren gehad. Weinig eten was het vervolg. Ik rook vanaf mijn 13e ongeveer, maar begon met hoesten in 2000.
"vrij onbekende mycobacterie" zei de longarts, toen ik hem kwiek lopend, 100% werkend, voor het eerst ontmoette.. "Lijkt op TBC. Antibiotica slikken, desnoods levenslang, of je gaat dood." Medicatie van de meest agressieve soort, inclusief een chemokuur.
Dat was lente 2004. Binnen 14 dagen zat ik in de ziektewet. Te ziek om te kunnen functioneren. Per 1-1-2006 sloot ik mijn - door patientenstop zeer verkleinde praktijk - praktijk voor klassieke homoeopathie. 3 Jaar continu-slikken later, uitermate verzwakt, besloot ik voor kwaliteit van leven te kiezen en stopte met de medicatie. 14 Juli 2007. 3 Dagen later (zeer toevallig waren beide zussen en mijn broer met gezin op bezoek voor een gepland samenzijn van een kwartiertje of zo...) kon ik weer praten, lachen, leven dus. Maar na 2 uur wilden ze toch echt weg...
Het is gebleken dat die over-ijverige longartsen (goedbedoeld uiteraard) mijn long-tuintje definitief kapot hebben geschoffeld blijkens het diepbedroefende resultaat in die drie jaar... want inmiddels 'leef' ik op 'pufjes'.
Maar goed. Dit 'zijn' mocht een paar maand duren, een heerlijke tijd zonder medicijnen, wat meer hoesten en benauwd, dat wel, maar het woog niet op tegenover die andere toestand.
Half november ontstond een vreselijke rugpijn. Koutje? 3 Weken later een nieuwe plek erbij, half december ontstond de derde plek erbij. Geen medicijn hielp. Ik at niet meer, kon niets meer. Douchehulp aangevraagd, vlak voor oud en nieuw. Douchestoel....

Nog steeds was mijn huisarts niet geweest, maar schreef wel allerhande medicatie voor. Er kwam een fysiotherapeute, een rokkie, die me dagen vreselijke pijn bezorgde in mijn rug. " dat kon wel 6 behandelingen duren, prognose onbekend... ja, wel in staat een diagnose te stellen... maar nu nog niet... "
Tijdens hallucinaties heb ik heel wat contact gehad met overledenen of iets anders... ik weet het niet. Funny pills! Weard!!!
En ik vond mezelf ergens in februari terug in een ziekenhuisbed in mijn huiskamer, 24 uur per dag een verpleegkundige om me heen: onrusthekken omhoog, iemand die mijn lippen met citroenstaafjes behandelde, een luier aan waarin ik diende te plassen (werd gezegd) en nog steeds had ik geen huisarts gezien.
Ik werd wakker na een gesprek met mijn kinderen. Mijn geweldige kinderen.
1 slokje astronautenvoer per uur, daar begon het herstel mee.

Half april, twee maand later dus kwam de huisarts, keek niet naar mijn rug, maar stelde wel voor foto's van mijn rug te maken.
Nog hoor ik de verwarring in haar stem voor de uitslag: drie gebroken, zelfs platte ruggewervels ten gevolge van osteoporose. Ze had ws gedacht dat ik psychiatrisch was... funny pills... voor die idiote alternatieveling...

Inmiddels is er structueel aan die wervels niets meer te doen. Het is te laat. Morfineachtigen en daaraan gerelateerde medicijnen tegen de bijwerkingen en de verslechteringen van mijn gestel brengen mij in de huidige toestand: vermeerdering plus verschuiving van klachten: nu niet meer acceptabel. Naast de long- en maagproblematiek.
Mijn lijf laat zich niet langer meer onderdrukken. Dus zoek ik iets anders.
Dus ben ik weer op punt 0 beland. :-))
Lezers, zo staat het er voor. Ge weet ervan. Das goed voor wederzijds begrip. En voor iets constructiefs positiefs. Wat dat dan ook moge zijn. :-))
Slaap lekker, want dat ga ik ook doen :-))
Wie weet wat het volgende blogje jullie brengt. Ik hoop op iets om te lachen, ik doe mijn best :-))

En ben je van de onderzoekende soort: Mikelodeon, mijn dierbare zus, heeft een en ander vanuit haar perspectief beschreven in tag "roots", jan/feb 2008

vraag wat je wilt weten

2009-04-11T22:16:00.002+02:00

Het gebeurt me voor de zoveelste keer.

Ik kan op den duur niet tegen medicatie; medicatie is per definitie onderdrukkend.
Iets is blijkbaar in mijzelf zo sterk, dat het ertegen protesteert.
Kwaliteit van leven wordt erg slecht na inname en dat duurt ff, het duurt steeds langer, het wordt steeds duidelijker. Zo gaat het niet langer.
Ik ga mijn heil zoeken in de Germaanse Nieuwe Geneeskunde, maar ben nog niet klaar met mijn orientatie. E.e.a. is erg onoverzichtelijk, meerdere "vreemde" onderwerpen hebben zich aan deze site gekoppeld, waartussen ik mijn heldere rode draad probeer te zoeken. Want kritisch ben ik. Oja!

Ik ben oprecht geinteresseerd in jullie blogs, daaraan ligt het niet als jullie denken: goh, waar blijft Soofy...
Ik beschouw jullie als mijn vrienden. Maar ellendig, naar en akelig zijn, naast steeds meer vervelende uitstralingspijn in mijn benen neemt steeds meer tijd in beslag. Waarin ik niet functioneren kan.

Wat mij niet belet op goede tijden met mijn onderhand 'beroemde stories' jullie te proberen te vergassen (of is het vergasten?) :-)
Het is maar dat je het weet, lezers. Ik besef dat het moeilijk reageren is. Kop op!

rijkdom

2009-04-06T12:33:00.005+02:00

Al kwekkend en kakelend hoorde ik ze aankomen. Ik hoorde er natuurlijk maar een, maar het waren er twee: mijn kleinzoons van 10.
Het verhaal waar Jesse mee kwam (Sibe genietend luisterend) was al halverwege toen ze de huiskamer binnenstapten. Het "Hoi oma..." kwam pas na een poosje :-)) na mijn belerend : ha Jesse en Sibe!
Het verhaal werd langzaam duidelijk. Ze brachten me ieder een afrikaanse knuffel "voor in jouw oerwoudslaapkamer oma". Jesse bracht de leeuw Leon en Sibe wist nog niet hoe zijn aapje moest gaan heten. Uiteindelijk werd het Appie :-)) En ze gingen met graagte naar boven om het beste plekje voor ze te zoeken. En dat plekje moest nog even een verrassing blijven tot ik het met eigen ogen mocht aanschouwen als het bedtijd was.
Ach, die lieverds! Appie S. en Leon N. met de armen om elkaars schouders, waren ingeklemd tussen muur en hoofdeinde van mijn 2-persoonsbed, precies in het midden, hun beentjes onzichtbaar ergens erachter bungelend. Ze waken over mij 'snachts... zeiden ze.
En als ik mij "opmaak" voor mijn cocoonkwartiertje voordat ik ga slapen kan ik het niet nalaten beide beestjes plaatsvervangend even over hun bol te aaien en aan deze jongens te denken en dankbaar te wezen. Ik denk dat die boodschap via de ether wel aankomt, denk je niet?
Ik heb nog twee kleinzoons van 8 en 11, die zijn nog niet vertegenwoordigd bij mijn bed. Ik bedenk er wel wat op, per slot is het binnenkort moeder/omadag
En mijn twee laatste (?) kleintjes? de tijd zal het leren :-))

perspectieven

2009-03-31T19:46:00.007+02:00

Dat ik het nou toch zo druk moet hebben, en dat op mijn leeftijd... Gelukkig maar dat ik mezelf 'alsof in de FUT beschouw'. Ik heb de tijd. Sterker nog, ik neem de tijd.
Waarvoor?
Nog heel even niet voor het blog waarvoor ik ben uitgedaagd door Mikelodeon. Ook nog even niet om een nieuwe gravatar te zoeken -want ik wil eigenlijk nog steeds mijn oude terug, Martha, *blink*- althans voor een poosje. Hoewel de push door de brouwsels van Me! en Redstar :-( wel ietsiepietsie oploopt. Grijns De glas-in-lood cursus heb ik maar tot het volgend seizoen vooruitgeschoven en wat blijft staan zijn: het perfectioneren van het webcammen en het zetten van foto's op mijn log ter verluchtiging. Haha, en dat laatste wisten jullie nog niet!
Waar ben ik dan zo druk mee?
Steekwoord "Akashakroniek" (wie heeft er ff naar gekeken?) en nieuw!!!!!!!!!!!! De Germaanse biologische natuurwetten. Van het laatste kreeg ik een Antoinette Hertsenberg schorpioenenstaartje mee van TV-programma "Radar". Ik had van het onderwerp nog nooit gehoord, maar omdat ik de alternatieve vertegenwoordiger ervan alleen maar mentaal positief wilde ondersteunen tegen de giftig gekleurde 'vragen' van haar, bleef ik kijken en was ik desondanks praktisch direct geboeid. Toen de bestookte geinterviewde haar ook nog terecht (en ik kan dat dubbel zo goed beoordelen) met de mond vol tanden liet staan, was voor mij het pleit beslist: hier ga ik meer van weten. Want: kan ik dan toch nog uit deze hopeloze ziektesituatie komen? (Ja lezers, ik ben ernstig ziek!)
Er is dus werk aan de winkel. En voor jouw eigen bestwil, blogger die dit leest, adviseer ik, je eens in deze site te verdiepen. Doe er je voordeel mee :-))

Ik hoop dat vandaag ook gedaan te hebben met mijn belastingaangifte. Dat zit er weer op voor een jaartje. PFFFFF ;-P

de vette jaren

2009-03-27T20:36:00.015+01:00

Ik ben altijd gek geweest op dansen.
Het betere werk dus, rock and roll, latijns-amerikaans maar ballroom lustte ik ook graag.

Op een gegeven moment in mijn leven was ik aangewezen op een alleenstaandenclub (30-50 jaar) die 'dansavonden voor alleenstaanden' zoals dat heette organiseerde. En daar ging ik, in mijn up, met lood in mijn hakjes. Binnengekomen werd ik beconcurerend aangestaard, getaxeerd, gewogen zowel door de mannelijke als vrouwelijke bevolking, die uiteraard altijd oververtegenwoordigd was. En waar ik mijn steentje aan bijdroeg...
Toch werd ik al heel spoedig ten dans gevraagd door een knappe, onwaarschijnlijk jong uitziende man, die me volgens de regelen der kunst na afloop weer naar mijn plaatsje bracht.

Wat schetst mijn verbazing.... de muziek zette zijn eerste toon in en daar zag ik diezelfde manspersoon zich zwaaiend over de tafel heen zwiepen, jawel, hij zwierde letterlijk over de kopjes koffie alsof ie met poolstok was, in zijn haast om bij mij te komen om eventuele andere kapers maar vooral vOOr op de kust te zijn.
En we dansten. Hij met stijve, ik met losse heupen de hele avond door.
Hij vertelde dat hij eigenlijk niet aanwezig mocht zijn i.v.m. zijn leeftijd. "Goh" dacht ik, "hij is dus onder de 30" :-D
Maar nee, hij zat boven de limiet!
Enfin, we maakten een afspraak voor de volgende dansavond, 4 burgerlijke weken later, maar net als zijn voortvarende tafelgespring, kreeg ik via het alleenstaandenbestuur de volgende dag al telefonisch het verzoek om hem te bellen. Wat ik deed en een zonnige dag later stond hij al bij mij op de stoep.

Helaas bleek hij veel en veel later met meerdere vrouwen nogal voortvarend te zijn, maar onze relatie heeft me tenminste onderstaande foto gebracht, niet zo heel lang voordat de magere jaren begonnen.

utopia en oudheid

2009-03-24T10:18:00.004+01:00

Met enige huivering schrijf ik dit blog...
Ik kan jaloers zijn op mensen die zichzelf zo keurig in de hand houden.
Ikzelf ben meer een alles-of-niks-mens! Heb ik iets onderhanden dan heb ik alleen dAt onderhanden. Momenteel ben ik gegrepen door het eerste deel van een serie (nou ja, serie) van 2 boeken. Geen romans, maar informatieve boeken, geschreven in vraag en antwoord stijl..
Het gaat oa over Atlantis, UFO's, karma, de wereldproblematiek, oude culturen met hun betekenis en nog zoveel meer!
De boeken gaan over de ontstaansgeschiedenis en de wording van onze aarde. Heel anders dan wat de wetenschappers van nu vertellen, maar zij kunnen ook niet alles wat is, verklaren. En omdat het boek is geschreven vanuit een ongebruikelijke invalshoek, kan er veel duidelijk worden, als je er voor open staat tenminste. Als het bij je past.
En door het lezen dus verwaarloos ik een heeel klein beetje deze hobby: bloggen. Maar niet echt, want ik heb het laatste lijntje uitgegooid om mijn portret (niet echt recent, want daarvoor ben ik nog te mager) te kunnen plaatsen hier. Had ik beloofd omdat ik de 50 kg lichaamsgewicht heb gehaald :-)) Door alle software sores heb ik die bewuste foto niet meer, maar er wordt aan gewerkt. Helaas lukt het plaatsen ervan vandaag niet meer, maar geduld is een schone zaak. :-}
Je zult mijn huivering hier bovenaan nu wel begrepen hebben. Ril ril

kabelbaan

2009-03-16T16:39:00.006+01:00

Ik las net een weblogje over een maanbeschenen paardenrit en plots was daar die herinnering!
En even fel en intens als de gebeurtenis zelf, zag ik mezelf weer te ezel...

Alle hoogtevrezers onder jullie, lezers, zullen erkennen dat het wel heel erg moet zijn als je al duizelig kunt worden (letterlijk lijfelijk) van een foto die een afgrond toont.
Nou, een aantal jaren geleden, te Kreta, zaten we hoog in de bergen. En nog hoger daar, moesten zich interessante grotten bevinden die absoluut bekeken dienden te worden. Nu was mijn conditie niet zo dat ik zelf kon klimmen, maar de Voorzienigheid had voor verhuurbare ezels gezorgd -soort zoekt soort, niet?- en ik zou me comfortabel naar boven laten vervoeren. Strak van spanning, daar ik moeite had om zelf de last, het gewicht van het dier te zijn maakte ik contact met haar, keek in haar fluwelen ogen en vroeg haar naam. "Consuela" zei de man en, mijn spanning verkeerd begrijpend (!), verzekerde hij me dat alles goed zou gaan.
Dat deed het ook, behalve tot daar, waar het 2 hoefjes brede pad, in zijn lengte, zelf de grens van een diepe scherpe afgrond bleek te zijn... en ik, al schommelend, om en om bij elke stap, schuin overhelde met ezel en al... en ik zag in mijn doodsnood mijn eigen schaduw daar diep beneden... Ik kon tijdens de veilige fase, de volgende stap, alleen maar uitademengillen van afschuw omdat daarna die andere stap onherroepelijk weer zou volgen, die mij in een hoek van 45 graden brengend, in reflex star tegenrichting gevend, alle heilige ezels liet aanroepen en ook de naam van mijn grouwtje liet uitbraken, waarop die lieverd, telkens als het haar naam hoorde trouw d'r oortjes naar achteren draaide, alsof ze mij wou zeggen: "ik hoor je wel en ik voel je wel. Wat is er aan de hand???" onderwijl schuddebuikend, losjes en nonchalant aan een touw doorklimmend. En tijdens de volgende, veilige maar ook gruwzame 45 graden, bleef de paniek uit al mijn porien uitbreken omdat inmiddels alweer de grond onder de ezelsrug geen grond, maar lucht was... hartknijpend diep

Men heeft zich die middag kostelijk vermaakt vrees ik :-D

drempel

2009-03-11T17:07:00.008+01:00

Op je ouwe dag (:-)) nog zoveel nieuwigheid beleven...
Nou ja, echt veel niet maar echt nieuw wel!
Vandaag heb ik gewebcamd. Jawel! Met mijn nieuwe schoondochter nog wel. MSN is zowiezo iets nieuws voor me, waarvan ik alle ins en outs nog niet helder heb, en nu is daar de camera bijgekomen. "Hoe kom ik op zijn voordeligst uit" zal de laatste van mijn vragen zijn, want we blijven wel vrouw natuurlijk. Dat het gelukt is snap ik niet zo goed, maar de ervaring van mijn schoondochter zal me erdoorheen gesleept hebben. Toch durf ik te beweren dat het simpel is: een kind kan de was doen. Niet eens tot mijn verrassing zie ik dat je er ook kunt bellen: werkelijkheid geworden Enterprise toestandje. Nix SF. Dat bellen zal wel nodig zijn als je niet tegen echo kunt. Heb ik dan nog vragen afgezien van die allerlaatste? Nou nee, constateer ik nu tevreden. Er valt niets te snappen. Je moet gewoon doen ;-o
Vandaag ben ik een kind van deze tijd geworden...
een mooiere verjongingskuur is er niet hahahaha

je zult maar geen tijd hebben

2009-03-06T17:35:00.006+01:00

Het is maar goed dat ik me door die bahbah weersgesteldheden niet laat ontmoedigen. Menigeen lijdt daaronder, maar het stoort mij niet in het minst. Maar een opkikkertje is nooit weg...
Poekie is wel wat aangedaan, ze kijkt de regendruppels weg want zij houdt niet van haar luxe toilet, de kattebak. Haar verrukking over de buitenhygiene, na jaren van flatbewoning met een chronisch goed gevulde eh inhoud :-( heeft haar doen beseffen dat er niets gaat boven de pure natuur.
Als ze leeg en voldaan thuiskomt van het natte groen, is haar flegma verdwenen en spatten haar gouden oogjes. Daarna begint haar after-rain ritueel:
Altijd net iets te ver weg om handig te zijn voor mij, neemt ze haar vaste plek in bij de tafelpoot. Haar rechterachterbeentje begint te stampen, de staart steekt ze loodrecht omhoog, dat trilt als een espenblad en ik moet haar vooral (tegelijkertijd steeds aan haar staartje trekkend) luidkeels beklagen met kreten als "achgharriegarrie" (3x) en ajakkiejakkiebakkie-wat-ben-je-nat (naar behoefte) onderwijl mij aankijkend met een air van: waag het eens mij niet te bestrelen... en met zo'n geniepige genietblik van "...vies he?" Het is pas genoeg als het rechter achterbeentje stopt met stampen en daarna begint ze me hevig genietend, uitgebreid als handdoek te gebruiken. Waarna een dutje volgt

Niets werkt voor mij zo therapeutisch als een poezenverhaaltje als het druilt. Van binnen schijnt de zon :-))

er kan nog meer bij opopop

2009-03-03T14:24:00.006+01:00

Het is toch van de gekke, als ik al geen grijs haar had gehad, dan werd ik het nu! Of kaal natuurlijk als ik ze uit frustratie niet allemaal al uit mijn hoofd getrokken had.
Want!
Eindelijk kwam mijn pc-man gisteravond en loste het blijkbaar moeilijke probleem op. (ik kon mail zenden noch ontvangen). Wijs geworden van de vorige keer, checkte ik dit keer wel alle handelingen die ik op de laptop gewoon was te doen en gelukkig, alles functioneerde. Ik stuurde alleen geen mailtje aan iemand.
Dat had ik wel moeten doen, want dat is wat ie nog weigert te doen, ontdek ik nu. Mail versturen! GGRRRRRROMMMMeldeGRROMGRROM
Als iets niet goed werkt op de PC beinvloedt het ook al mijn andere doen erop, bloggen bv. Dan wordt een boek heeel interessant... Is dat herkenbaar?

Gelukkig is mijn huidprobleem zich wel aan het oplossen en wel door het weer aanschaffen van een decadent duur potje dagcreme: ik word wel weer knap. Wie mooi wil zijn, moet lijden pijn, al is het dan alleen in de portemonnee.
Maar ik heb geen reden tot treurnis, integendeel. Ik word mooier en mooier al zeg ik het zelf [ ;-p ]: ik heb 50 kg lichaamsgewicht gehaald, vrolijk op naar de 60! En aan de Bessie Turf-jaren daarna, daar denk ik nu liever nog niet aan, dat is van later zorg.

ze moetuh me wel hebbuh

2009-02-28T15:13:00.010+01:00

Ha, daar ben ik weer, back on line! Nou ja...
Maar een eind aan de sores is nog niet gekomen...
Alle duveltjes lijken het op mij voorzien te hebben. Inderdaad is nu de nieuwste of laatste versie van Linux ge installeerd en er zijn allerlei kleine veranderinkjes in lay out te zien die me onzeker maken. En de startpagina is van dat verschrikkelijk drukke Yahoo in plaats van mijn ouwe trouwe Google. In ieder geval ben ik de Schwung (hahaha) die ik voorheen had op het toetsenbord voorlopig ff kwijt. Bijkomend voordeel is dat de karaktertekens nu onder de juiste toets zitten. Kwestie van wennen.
Ook kan ik nu, als ik dat zou willen, normaal webcammen, voorheen was er een aparte software gedownload waarmee dat niet kon.
Dat wil zeggen, wanneer IM Messenger het (weer) doet. Want het weigert bij mij. Net zo als de mailbox: er komt niks in en er komt niks uit. Alleen de bliepjes werken. Ik heb ''mijn mannetje" met vuurrode kaken al op de hoogte gesteld van de nieuwe problematiek. Want het heeeeft gewerkt, MSN, zelluf gezien en gehoord.

Die rode koontjes plagen me het meest: door de medicatie heeft zich een jaar geleden een allergie ontwikkeld waardoor ik alleen hypo-allergene dagcreme kan verdragen. En dat potje raakte leeg. Zuunig als we zijn wou ik eerst een ander restje creme opmaken terwijl ik een goedkopere oplossing zou zoeken. :-(
En zit ik nu met de gebakken stoofpeertjes.
Gelukkig kan ik nog bloggen.
Bij deze! :-D

ps Mikelodeon, hartelijk dank voor jouw hulp en voor de poezenfoto.
Wat vinden jullie van mijn poezepopje?

Internet sores...

2009-02-21T13:03:00.005+01:00

Soofy heeft problemen om -on line- te komen. Dit heeft alles te maken met de installatie van windows op haar eerder door LINUX aangedreven laptop. Mijn technische kennis is volstrekt onvoldoende om hier meer zinnigs over te melden

Er is overigens ook nog goed nieuws, namelijk dat er nog steeds geen lijkje van Bram is aangetroffen.
Geen nieuws is goed nieuws nietwaar.

Vorige week was ik even bij Soofy en heb ik deze kiek van haar zwarte huisgenote Poekie (schrijf je het zo?) gemaakt.
Namens Soofy en Poekie een hartelijke groet namens mij (mikelodeon) in elk geval. Hopelijk zijn deze sores gauw geleden.

holderdebolder

2009-02-14T15:11:00.006+01:00

Groot verdriet bij mijn dochter thuis!

Brammetje, de dikste hamster die je ooit hebt gezien, is een poosje geleden plotseling verdwenen.
Op onverklaarbare wijze stond het luikje open en was het kooitje leeg. Grote paniek, vergeefse zoektocht na vruchteloze zoektocht werd gehouden, maar zonder resultaat. Brammetje was en bleef spoorloos...
Maar ook op dit adres wordt het huis geregeerd door poezen. Hoe vaak hebben ze niet nieuwsgierig naar de grote doorzichtige bol geprobeerd te sluipen en werden ze angstvallig weggestuurd, als Brammetje verplicht , zichzelf voortrollend, zijn gymnastiekoefeningen deed? Hoevaak hebben zich hun antennes richting spannend geritsel gedraaid van een bouwende of spelende Bram?
Gelukkig zijn er ook geen sporen van geweld gevonden. Niets. De verslagenheid, wroeging en het verdriet is groot!

Deze week zijn er kleine keuteltjes en aanvreetsporen op zolder gevonden. Een leven minnend muizevalletje was snel aangeschaft en zaadjes waren er nog volop.
Nu is het wachten. Holderdebolder, wat hebben we op zolder?
Kunnen hamsters traplopen? Ook een open trap?

she´s back

2009-02-06T11:32:00.009+01:00

De virtuele vakantie heeft me goed gedaan en jullie virtuele reacties waren om te zoenen :-)))
Mijn laptopgebruik was de grote "veroorzaker" van de vermoeienis, want ik stond er mee op en ging er mee naar bed. Ik had het vooraf kunnen weten: ik ben zo´n alles-of-niks-mens, zo´n vast-bijt-terrier, en dan ben ik niet-voor-de-poes!

Ik heb in deze tijd veel gelezen, veel gepuzzeld, veel gecommuniceerd met poes Poekie. Als ze wakker was dan. Want ze is een grote slaapdoos. En ik ben er wel achter gekomen: zoals ze die twee grote zwarte jongens heeft gemanipuleerd, naar haar poot heeft gezet en om haar kussentjes heeft gewonden, zo heeft ze mij als een bal deeg gekneed, opdat ik een nog lekkerderder taart werd. Nu ben ik haar hapklare brok, wat wil een poes nog meer? Ze is volmaakt gelukkig met haar gehersenspoelde bezit.

En dan het fenomeen Hyves... ik ben er in gedoken en ben er bijna verdronken (om het maar eens in beeldspraak uit te drukken.) Ieder zijn meug, voor mij is hyves niet wat. Wel grappig dat mister Hyves me ongelovig vroeg of ik dat onvoorstelbare echt wilde: mijn account opzeggen... Ja, dat wou ik en mijn account verdween, dat bleek dus geen enkel probleem. Ware het niet dat sindsdien mijn naam nog steeds vermeld staat, maar om ook dat te laten verwijderen bewaar ik voor een latere datum.

Webcammen wordt mijn nieuwe aandachtspunt. Heeft iemand op voorhand al commentaar of raad?

geen

2009-01-23T12:45:00.003+01:00

Ik voelde het een poosje geleden al aankomen, ik ben moe.
Ik moet even stoppen met bloggen, ik meld mezelf wel weer.

hype

2009-01-18T15:43:00.007+01:00

In een tekenfilm zie je het nog wel eens gebeuren: het personage wordt door iets in zijn gezichtsveld zodanig geboeid, dat er cirkeltjes rond blijven draaien in zijn ogen... hij is van de wereld... als in extase verbonden met dat ENE wat zo boeit. :-))
Overdrijving is de beste manier om iets duidelijk te maken.

Wat is er nou zo leuk aan Hyves.
Wat kun je ermee behalve chatten.
Waarom reageert men zo opgetogen als ik alleen maar vertel, iets op te hebben gezocht op hyves.

Haal me over naar "het nieuwe boeien" te komen en er een account te openen. Geef mij ook van die leuke draaioogjes.
Waarom zou ik moeten hyven volgens jou?

Een heerlijke tijd

2009-01-14T17:02:00.008+01:00

Het overviel me zomaar.
Ik had zin op Hyves te zoeken naar mijn oude lagere school, en/of de meisjes MULO waar ik indertijd op zat. Niet dat ik nou iets speciaals zocht, gewoon, kijken, xiwel. (jawel, ik wou onderzoeken of er nog een bevoorrecht iemand bestond, die ook de geurende muilen van de bovenmeester heeft mogen dragen als we naar het gymlokaal liepen)
Go wat leuk! De basisschool stond er niet meer, dat zag ik op de satellietfoto. De oude straatjes in mijn verbeelding volgend, zag ik mezelf weer belletje trekken, ik zag de kapper waar je zwartopwit zakjes voor een dubbeltje kocht, de plaatsen waar ik me verstoppen zou, mocht ik ooit van huis weglopen, het straatje waar ik mijn zogenaamde verkering trof, ik zag mijn hele jeugd. Ik herliep de kilometers in mijn eentje, zonder ouder, of met mijn jongere broertje (!) Onvoorstelbaar dat dat kon in die dagen. Ook als kleuter hoor. Wij woonden in het noorden van Stadsveld (Enschede) en de kleuterschool lag achter de oude Pathmoskerk aan de Haaksbergerstraat, naar schatting toch wel meer dan 3 km afstand. Van halen en brengen kan ik me niets herinneren, maar nog wel markante locaties onderweg, zoals de broodkruimels van Hansje: een geparkeerde auto, een verse plak kauwgom op de stoep (die kon ook wel eens verdwijnen)...
Op de lagere school leek ik heel heilig, want ik liep zeker 3x per week, voor de school begon, nuchter naar de ochtendmis, trommeltje met boterhammen mee waarvan ik de inhoud onderweg of op school opat. Dat alles om die gezonde havermoutsepap te vermijden die we moesten eten als ontbijt. Stel je voor: `savonds door ons gekookt, `smorgens vroeg door mijn vader ter opwarming op de oliekachel gezet, inmiddels een fraaie, dikke, donkerbruine korst torsend. Wij hadden toen nog geen mixer. Toen ik naar de MULO ging was het uit met de boterhammenpret, ik zou anders teveel van de lessen missen. De pap bleef dus. Totdat ik het zwak van mijn moeder ontdekte en een gouden formule: " Mam, ik word er zo dik van" en ik voor 10 cent in de pauze koekkruimels bij V en D kocht.
Morgen ga ik weer naar Hyves, ik ben het spoor nog lang niet bijster ;-D

gewetensvraag

2009-01-08T20:24:00.025+01:00

Ze werd bij mij geplaatst toen ik al twee, wat oudere jongens in huis had.
De oudste stoer, sterk en hanig, klein hartjestype , de jongste lief en aanhankelijk, met weinig zelfvertrouwen.
Het was wel aanpassen voor haar, ze was weinig gewend. Jongens vond ze maar eng, daar had ze het niet zo op begrepen.
Maar zij op haar wel, dat was heel natuurlijk. En bij de oudste was het wel heel duidelijk... Zij Zou de Zijne Zijn!
Het duurde echter niet lang of zij had deze zwakke plek ontdekt. En liep ze te paraderen, koketteren, wat een natuurtalentje. Het leven was spannend, ze vond het heerlijk het middelpunt van de belangstelling te zijn. Maar toen moest de oudste weg, daarmee de jongere broer ruimte biedend. Van stille aanbidder ging hij langzaam over naar eh, fluisteren zeg maar en showde voorzichtig zijn affecties. Hij beging daarbij wat onschuldige ongewenste intimiteiten, vond zij en tikte hem steeds venijnig op zijn plaats. Gekwetst droop hij dan af maar ging dan later onverstoorbaar door met dezelfde veroveringstechnieken. Onverstoorbaar ook gaf hij haar haar koninklijke ruimte . At pas als zij begon, keek of ze niets tekort kwam, keek altijd als eerste of zij er was, hield haar altijd in de gaten, stond zijn plaats af en beschermde haar buiten ... Om onpasselijk van te worden als het niet zo aandoenlijk was.
Tot hij ook weg moest. Ze begreep het wel. Het missen van het begin ging over in een doffe tja, zijnstoestand. Ze was er wel, maar in je eentje lol beleven, neuh, dat was het niet zo.
En toch waren daar van die momenten waarop er ineens weer interesse te zien was, snorharen verlangend strak naar voren getrokken, zelfs even explosies van levenslust, zodat het temperament haar met gouden straaltjes haar ogen uit spatte.

Wat denk jij... Ik ben al oud. Zal ik haar toch een kitten, kater of bezadigde poes nog geven? Ikzelf heb reuze zin :-) maar...

handjes

2009-01-03T11:23:00.011+01:00

Lang geleden had mijn kleine broertje de pech dat hij bij mij in het kleuterklasje werd geplaatst.
Vond ik het zielig dat ie geen zin in frobelen had? Waren voor hem die nonnetjes afschrikwekkend misschien? Of was ik zo snel en vond het zelf zo leuk allemaal dat ´ik het wel ff voor hem erbij deed´? Hoe dan ook, ik werd na een poos wreed van hem gescheiden, ik moest naar een ander klasje zodat hij zich kon ontplooien...
Hij kan wel mailen inmiddels :-)
Mijn kleine zusje, inmiddels groot geworden, heeft mij onlangs bij het handje genomen en me meegevoerd naar een onbekende wereld, Spacie genaamd. En ze vlocht er mijn matjes, ze vouwde mijn papiertjes en kneedde mijn klei! En nou wil ik het zelluf doen!
De feestdagen zijn achter de rug, de zweetkliertjes moeten weer aan het werk: sidder en huiver!
Ik wil erachter komen waar mijn avatar zich verstopt heeft en waarom! Wil weten waar een volger is blijven steken, erachter komen... nou van alles. Hoe leer ik HTML-len bv. Wat betekenen "tutorial, Rss, Feed, tags en ga nog even zo door. Nu heb ik een ander handje nodig, eentje die uit de cursor tevoorschijn komt en klikt op adressen, links , alles waar maar info uitkomt en eentje die ik van hot naar haar slepen kan!

Mensenhandjes, type eens.... euh nee, geef mij eens een goeie leerlink, want er zijn geen nonnetjes meer.

Contact

2008-12-29T12:33:00.014+01:00

Sinds een half jaar is hij mijn kleinzoontje, Danny, en op oudejaarsdag wordt hij 3.
Hij zit op een speciaal schooltje want afgezien van een late lichamelijke ontwikkeling is het moeilijk om contact met hem te maken. En juist dat willen we allemaal zo graag: het is zo´n aantrekkelijk kereltje. Vaak genoeg hebben we hem gestoord in zijn eigen bezigheidjes. Maar hij duwt je weg met zijn kleine handjes om verder te gaan met zijn geliefde spel; ritme en geluid. Hoe zuiver slaat hij een 8e maat, altijd met zijn rechterhandje tot knuistje gebald en met de linker alle geluidscombinaties uitproberend met een pen of iets anders, wat maar mag..
In zijn spel "instromend" zat ik bij hem op de grond geluidjes in zijn ritme makend met mijn vingers, die ik liet overgaan in kieteltjes met spannend vingergeknip. Reacties bleven uit. Een vingerspelletje dan? `Olleke bolleke` aftellen op die kleine garnaaltjes, eindigend met een dramatische ´knol´. En weer opnieuw en opnieuw . Geen reactie.
Inmiddels moe, ging ik richting bank toen daar de lachrollers klonken, klaterend en parelend gaf hij blijk van een intense vrolijkheid." Het zal toch niet waar zijn?" dacht ik ongelovig, "lacht hij om mij?" en ging aarzelend terug. Wel dus!
Ik mocht dit manneke nog een hele poos vermaken, het hele gezelschap incluis, waarna hij spontaan zijn lijfje tegen me aan vleide, zijn armpjes om me heen sloeg en me aankeek. En terug ging naar zijn eigen spel.
Danny heeft me voor het eerst gezien.

Sfeer

2008-12-23T18:19:00.009+01:00

´s Ochtends uit het westen, ´s avonds uit het oosten hoor ik ze: de aankondigers van Kerstmis.

Daar liepen we onder de oude bomen, met hoog in de lucht nog vaag de heksenbezems. Toortsen.
Liepen we richting Grote Open Plek, door een aantal vuurkorven verlicht waarvandaan we, in hun warme gloed staand, keken naar de vuurspatten die rondvonkend, dwarrelend, verdwenen.
Rondom ons in het duister waren opgesteld een 10-tal stoer beklompte blazers, elkaar hun hoop, verlangen naar de kerstbelofte toeroepend en waarschuwend: "het komt eraan..." met hun schimmig loeiende midwinterhoorns, ieder met zijn eigen klanken.
Tussendoor luisterend naar een mooi koor, dronk mijn metgezel zijn hete chocolademelk en ik mijn dampende glas Gluhwein.

Die serene, intieme sfeer gun ik eenieder, de komende dagen. Gelukkig kerstfeest!
.

Maagstreek

2008-12-21T10:49:00.010+01:00

O wat lag ik lekker in mijn bijna affe slaapkamer: kaarsje aan .. glaasje portwijn erbij .. luisterend naar Casa Luna .. met als onderwerp: eten in combinatie met verliefdheid.

Ja, ik was verliefd toen en niet te zuinig ook en al zoo lang. Hoe kreeg ik het onderwerp dat zich mocht verheugen in mijn wel zeer warme belangstelling? Er waren vele kaapsters. Onzeker en onwennig, want we zijn nog van het ouderwetse soms, puzzelde ik hoe ik hem duidelijk moest maken dat...
Stoutmoedig noodde ik naast mijn vermeende geliefde, mijn zus, broer en gezamenlijke vrienden om hem als eerste te begroeten in mijn toekomstige nieuwe leven: ik zou een eetfestijn organiseren.
Heden ten dage nog steeds favoriet, maakte ik het exotische gerecht "Indische Liefdesmaaltijd", nu onschuldig "Ratjetoe" genaamd.
Hartveroverende luchten wolkten er uit de keuken maar mijn zon, mijn toekomstige feestvarken zelf, verscheen niet ..
.. vergeten hem uit te nodigen :-D

Professioneel gezien zijn we nog wel een aantal jaartjes samen geweest maar het zout des levens werd hij niet. In de rooksliertjes van mijn kaars in mijn romantische slaapkamer is hij een zoet gekruide herinnering. Kun je fijner dromen?

Foute broeder

2008-12-16T17:33:00.011+01:00

Kan het de beste overkomen?
Er zat een foute Floris Nightingale tussen al mijn hulpen van de thuiszorg. Hij was zwaar overgekwalificeerd voor dit werk. Een zeer opvallende verschijning: hoed op, extreme kledij, bereed zware motoren of een grote amerikaanse slee..
Soms was er bij mij wel eens iets te vieren natuurlijk. "Neem ik ook een glaasje" zei hij en sloek het was al op. Hij vroeg er ook wel eens om, zonder feestje "Doe ik gezellig mee" schonk zijn glas overvol entwasal leeg. Er waren ook avonden dat hij zat te draaien op zijn stoel en onrustig was, want "Ik mis mijn computer".

Het duurde wel even voor ik ontdekte dat er flessen wijn ontbraken. Ook de cognac was weg, en waar was de.. ? Ik lichtte mijn kinderen in.
Leep liet ik langzaam meer drank aanschaffen, ruimde dat onoverzichtelijk op, telde iedere dag stiekem
de flessen en wachtte. Totdat ik zeker wist dat hij het was die zich vergreep aan mijn spullen, in mijn bijzijn. (Onze bedden werden gescheiden door de eet- en de salontafel, maar ik zat knap onder de pillen ;)))
Wat hij nog meer uitvrat, behalve op een dag die ene, hele rollade, weet ik niet..
Als hij nou maar toegegeven had. Als zijn baas niet had staan springen om personeel. Als ik hem had mogen aanklagen bij de Inspectie van Volksgezondheid was dat beter voor hem, mij en mogelijk andere clienten geweest.

Morgen is een hulp van mij getuige bij de rechter in een soortgelijk geval.
Hoe zou zijn vonnis luiden?

Verlichting

2008-12-12T22:59:00.013+01:00

Eerst werden de boompjes kleiner.
Daarna heb ik systematisch, jarenlang, in kleine porties, onopvallend, al mijn kerstspullen erfgelaat (?)
Alle kerststukingredienten hebben een goed tehuis gevonden, de poezen lagen er op de kerstkleedjes mooi bij en de stoffen kerststalletjes waren dankbaar speelgoed.
En ik had een hele lege verdieping!
Bleek ik alsnog een onverlaat in de familie te hebben die een glitterboom overhad op flikkerstroom. Waarvan ik twee seizoenen heb mogen genieten! Tot een kleinzoon zulks wel zag zitten voor op zijn kamer. Geen oma zegt dan ´nee´ :-) en was ik ´m weer kwijt, me definitief verheugend op een sobere kerst.

:-) Dat wisten mijn hulpen niet.. ´t is nu Al dennengeur en kaarsenschijn..
De kleinkinderen kunnen volgend jaar weer bij oma op zolder verstoppertje spelen.

Geurvlaggetje? 2

2008-12-07T18:02:00.008+01:00

De inhoud van mijn nieuwe schatkist vind je door iets omlaag te scrollen :))

Een stuiver

2008-12-06T16:30:00.008+01:00

Of het nu het spaarvarken is die de munt ontvangt of de ezel die hem dropt, ertussenin zit ik en broed mijn ei
terwijl ik aan jou vraag: hoe ben jij begonnen met je weblog?

Geurvlaggetje?

2008-12-06T14:34:00.025+01:00

Tja, een blog en wat nu... eerst maar eens de kat uit de boom kijken
Zo opende zich dit.
Natuurlijk deed ik dat niet, sprong in het diepe door Jaaaaaaaaaaaaaaa te produceren en zwom.

Hoe sprongen "de anderen" vroeg ik me, inmiddels 1 maand oud. Ik zocht en ontdekte maar liefst :-) 1 teen die voorzichtig het water beroerde. Alle andere Bloggers leken wel volwassen geboren te zijn: geen luiersporen, talkpoeder of eerste stapje! Wel al lekker rond en mollig :)

Fibercontact is geen contact. Meewarig inmiddels over deze typische Soofenuitspraak voel ik hoe mijn electronische tenen zich krommen: hoe eng het is mezelf te laten zien. Wat vindt men ervan, van mij.
Want dat wil ik, mezelf laten zien, dan zie ik mij, in welke verpakking ik het ook stop.
En DIT vind ik het allermooist: de cadeautjes die ik terug krijg. Met cyberstrik.

groen

2008-12-04T20:04:00.012+01:00

Het is erg duister hier in de kelders, krochten, de machinekamer van dit blog.
Ik vrees last te hebben van een virus; er verdwijnt steeds meer, er popt van alles op.. Rare kleur..rechterbalk onbekend..
Het is me het verrassingsavondje wel. Een goed geslaagde surprise Piet!

Mijn adrenaline is nu wel op hoor Piet
tis tijd nu voor wat lekkers
Hoog tijd dat ik geniet:
´k trek uit dus maar die stekker.

PS Verlanglijstje: een Lola of Lolo

Zonnesteek

2008-12-01T16:20:00.011+01:00

Ook naar Robinson gekeken?
Men neme een stel macho´s, zet ze op een onbewoond eheheiland, hongert ze uit en hihi: gegarandeerd! Daar steek je gunstig bij af.
Nooit heb ik met zo weinig waardering naar deze survival gekeken. Leek het.
Twee finalisten, met een te magere boezem om er nog een hand in kwijt te kunnen, opgevroten door de wormen, leeggezogen door alles wat maar een hongerig buisje had, samen met hun niet te pruimen, onaangeprikte spirit gaven onverzettelijk blijk van hun kunnen: arrogantie.
De 3e finaliste (ze had ze voor het grijpen, die euries :-( ), mij inmiddels weer sympathiek geworden, (slachtoffers doen het bij mij altijd goed :-)) faalde jammerlijk in het laatste spel door zich te verliezen en verloor nog ff mijn respect, maar was de mentale winnares. Oeff!
Het slot waarin Robinson gekozen moest worden, daarover grinnik ik nog na. Het onwelgevallig oog van de stemmers viel op de nou ja, de ernaast staande vrouw zeg maar, tot beider schrik! Roemloze eer! Dat ik DIT besef-moment mocht zien: zich gewogen en te licht te weten.. doet me breed grijnzend verlangen naar volgend jaar.
Geen groter vermaak dan leedvermaak haha

Verlichting

2008-11-29T17:41:00.012+01:00

Onlangs volgde ik het programma over uitvindingen op tv en het is te gek wat men allemaal vindt.

Maar het meest fantastisch vind ik toch dat velen menen de wereld te kunnen veroveren met hun ozohandige bedenksel, dat vervolgens in zo´n verzamel-reclameboekje verdwijnt om aldaar zieltogend op een koper te wachten: ik heb me vergist! Dat DE uitvinding van de vorige eeuw hier ook zijn vaste plaatsje heeft verworven, is triest.
Jaren al lagen ze in mijn nachtkastje met hun dure milieuonvriendelijke batterijen, nat en groen uitgeslagen onbruikbaar hun plaatsje in te nemen, in spannende afwachting op vermetele inbrekers: zaklantaarns!

De knijpkat. Anders dan bij een kat, snort hij als je knijpt. De mijne is doorzichtig, heeft raderwerk, ´n hefboompje en nog wat. Smullen voor jongetjes en laatbloeiende oma´s..
Ik lag in bed en dacht aan mijn 4 oudste kleinzoontjes en speelde ermee zo zij zouden doen, ook onder het dekbed. Twas dat ik geen spiegel bij de hand had anders hadden mijn buurtjes me nog aarrgghh of whoehoeahh horen produceren met alle mogelijke gevolgen van dien.. "Een reden om ze weer eens te logeren te vragen" dacht ik en speelde nog ff door. En die kat die deed het laaang: ik schat dat ik nog een paar kneepjes energie overhad, toen ik besloot mijn kaarsje uit te blazen en te gaan slapen. En 8 uur later deed ie het nog! Deze kat komt een graatje toe :-))

In deze tijd van het jaar wil ik niet onuitgesproken laten wat men m.i. de adoptieouders en baby Jayden heeft aangedaan.
Door deze creatieve adoptievorm op een lijn te stellen met kinderpornografie, heeft zowel bureau jeugdzorg als de rechter blijk gegeven van bekrompen, achterhaalde kennis. Er gaat bij mij een waarschuwingslampje branden!

Kafkasiaanse Knip inderdaad

2008-11-27T11:43:00.008+01:00

Als dochter van burgervader Knip lijk ik bij de publieke opinie te horen.
Gisteravond kwam bij Pauw en Witteman aan de orde hoe dhr. O tot zijn wanhoopsdaad gedreven werd zijn bezit in de fik te steken en gerenommeerde stadsbestuurders te gijzelen.

Dat alle overheden hun knip goed weten te vullen is bekend :-( over de manier waarop echter ...
In het verleden mocht ik 3 keer het genoegen smaken, door een andere tak van het stadsbestuur alhier geestelijk gewond te raken: de sociale dienst.

Over de eigenlijke, vieze verhalen wat mij bij de Soos is overkomen wil ik hier slechts kwijt dat ik telkenmale door hun fouten moest terugbetalen.
Uiteindelijk konden zij voor de adviescommissie wel de door hen gemaakte Janboelige nalatigheden zeer schoorvoetend toegeven maar dat mocht er niet toe leiden, de mij opgelegde betalingen alsnog in te trekken: betalen moest ik, ofschoon ik het gelijk van de beoordelingscommissie geheel aan mijn kant had. Helaas pindakaas, dat advies was niet bindend, regel is regel, daar konden onze bestuurders ook niets aan doen. "In hoeveel temijnen wilt u...?"

Helaas voor burgermeester Knip trok hij zich gisteren op aan zijn gedane zaken met dhr J. Torny, die op zijn minst een twijfelachtig imago geniet in de witteboordenscene, horecawereld en als uitbater van een thuiszorginstelling te Almelo.
Maken van fouten is menselijk, dit toegeven en herstellen ook, waarna excuses niet moeilijk meer zijn.
Maar of dit de fam O. nu nog zou helpen met hun lidtekens, is zeer de vraag. Machtsmisbruik, wie kent het niet? Voorkomen is beter dan genezen

Verbaast het je nog dat gemeentepolitiek op een sport staat halverwege de karriereladder?

De wiets van ambitie

2008-11-24T15:46:00.007+01:00

Onwillekeurig schoot ik in de lach, want
mij bereikte de vraag wat ik absoluut zou willen doen of bereiken in mijn leven.
Gek mens, zul je denken, wat is de grap?
In het begin van dit jaar heb ik een tijdje ook vaak onbedaarlijk gelachen, ik was toen heel ziek: funny pills!
Er bleef niet veel te lachen over. LEES VOORAL DOOR...
Ik verklaar mij nader!

Eigengereid als ik ben heb ik altijd gedaan wat ik wilde. En wat ik wou? Ik wist het niet echt. De wind blies me van hot naar haar. Een "geleid" leven gehad misschien? Of eentje van gebrek aan bewustzijn? Vanaf mijn jeugd heb ik nooit een duidelijk doel voor ogen gehad: ik ging verpleegster worden omdat mijn moeder dat ook was geweest. Maar wat dat zou inhouden, daar had ik geen flauw benul van. Ik werd verpleegkundige-A en 25 jaar later werd ik welbewust klassiek homoeopaat.
En nu? Nu is het 10 jaar later, ik ben nog ziek, gehandicapt, ik ben tevreden. Ik heb zware stormen doorstaan, heb me ontwikkeld, heb 3 prachtkinders, heb zelfs mister Dood al om het hoekje zien gluren (nu lust ik ´m rauw) en heb alles wat mijn hartje begeert.
Het leven is licht, creativiteit borrelt weer op, het toetsenbord is geduldig
Graag :-D en :)) zijn, om daar op je 57e pas achter te komen middels die vroeger versmade, vermaledijde electronica: daar moet je Soofy voor heten!

Wie zou een stukje van zijn leven graag anders overdoen?

Pfff, na gedane arbeid...

2008-11-21T19:16:00.009+01:00

Er bestaan geen goede banen!
Even rekenen: Je arbeidsperiode duurt zeg maar 45 jaar voor pak ´m beet, 8 uur per dag. EEN DERDE van die levensperiode.
Goede banen maak je zelf.
Welk gevoel hang je eraan? Waar streef ik naar?
Zou ik gelukkig zijn met een baan met een prachtkantoor, de nieuwste flatscreens, de beschikking hebbend over duizenden PR-euries - feest - met navenant salaris terwijl in de instelling onder mijn beheer, de hulpbehoevenden het ´s avonds met 1 verpleegkundige moeten doen, die dus de clienten maar (even) vastbindt op de WC, zoals (naar ik hoor) in Delden, Overijssel het geval is?
Met een instelling als `ik maak putjes schoon, ik werk in de frisse lucht (meestal :)), ik haal mensen uit de shit en houd de wereld schoon´ kom je misschien meer gelukkig en tevreden thuis, dan wanneer ´any job´ goed is, als het maar schuift.

Je partner is doorgaans minder dan 8 uur wakker om je heen...

wie dit leest is gek..

2008-11-21T18:46:00.006+01:00

Vanavond zijn de ambtenaren er niet.
Vaan mij kun je nog een poos rare dingen verwachten: zoiets als dit.
Hier iets kunnen schrijven... en daarna de publiceerknop kwijt zijn..... Wie verzint zoiets
Test 1

Samen profileren?

2008-11-20T19:44:00.007+01:00

Mijn rechteroog had het goed gezien!
Nou ben ik heus wel eens flink aangeschoten geweest, maar zulk zwalken als ik deed op zoek naar mijn tekst , mijn baby, verloren in de krochten van blogland: ongekend. Na twee uurtjes zweten heeft de ambtenarij overgewerkt en mij soepeltjes weer naar de bewoonde wereld teruggebracht.
Alwaar mijn kat met een schele blik naar het nog lege profiel leek te seinen.

Wees eens lekker nieuwsgierig en vraag me het hemd van mn lijf. Ben ik eigengereid genoeg om mezelf in goede banen te leiden?

Tja, een blog en wat nu...

2008-11-08T19:26:00.001+01:00

Ik ben een beginner in blogland en ben nog op weg naar de digitale snelweg. ik hoop er wel binnenkort aan te komen maar tot die tijd zul je het hier mee moeten doen. geduld dus...